Van suikerzakje tot interieurverhaal

Suikerzakjes hadden decennialang een duidelijke functie. Ze waren gratis souvenirs die lieten zien waar iemand was geweest. Cafés, restaurants en hotels gebruikten ze om hun plek herkenbaar te maken. In de jaren zestig en zeventig verzamelden veel mensen deze zakjes in dikke albums. Thuis werden ze op tafel gelegd en samen bekeken. Het ging niet om persoonlijke expressie, maar om gedeelde plekken en ervaringen.
Dat systeem is veranderd. Jongere generaties verzamelen nauwelijks nog fysieke objecten. Ervaringen worden vastgelegd met foto’s en direct gedeeld via digitale platforms. Waar vroeger tastbare sporen bleven, telt nu zichtbaarheid. Een moment krijgt waarde doordat het wordt gedeeld, niet doordat het wordt bewaard.

Ontwerpers en producenten maken andere keuzes dan voorheen. Dat zie je terug in de beeldtaal van suikerzakjes. Vroege voorbeelden gebruikten gravure-achtige illustraties van hotelgebouwen en stadsgezichten. Die beelden benadrukten vakmanschap, status en plaatsgebonden identiteit. In de mid-century periode werd de vormgeving grafischer en kleurrijker, passend bij massaconsumptie en optimisme. Vandaag kiezen producenten vaak voor minimale ontwerpen of generieke layouts. Het merk krijgt voorrang boven de plek.

Op Maison & Objet is Transformism momenteel hét thema. Het houdt in dat we niets nieuws hoeven uit te vinden; de wereld ligt al vol met materialen en verhalen die wachten op een nieuwe 'huid'. Ik zie Transformism echter niet als een tijdelijke trend, maar als een bevestiging dat deze manier van werken perfect aansluit bij het huidige ontwerpklimaat. Voor interieurarchitecten is dit de weg naar echte circulariteit: geen generieke aankleding, maar ruimtes die spreken door wat er al was.

Ik neem deze suikerzakjes en transformeer ze tot panelen voor het interieur. Door de beelden los te maken van hun oorspronkelijke context en ruimtelijk toe te passen, krijgen ze een nieuwe functie. In zorginstellingen werken deze panelen bijzonder goed. Herkenbare cafés en kroegen nodigen uit tot gesprek en het delen van herinneringen. Zo wordt beeld dat zijn plek verloor opnieuw een drager van betekenis binnen een ruimte.

Bekijk hier het tweeluik  Op Stap.

Dit werk maakt deel uit van mijn Heritage-lijn. Bijvoorbeeld, bij een eerder project- Flora- wordt historische Zhostovo-beeldtaal gebruikt als uitgangspunt voor een nostalgische wanddecoratie.